Winterblues

Winterblues. Ik heb er altijd al last van gehad. Maar met de jaren wordt het  alleen maar erger. The Festive Season, dat is voor mij het moment van het jaar waarop ik liefst een viertal weken in een schoendoos wil wonen. Met een knus fleece dekentje en een goede fles champagne, weliswaar. Maar vooral alleen, ver weg van het gewoel.

Ik ben steeds slechter bestand tegen de hysterie en de overdaad en de plaag van rode kerstmutsen die mijn stad en alle andere steden overspoelt. Ik zet al jaren geen kerstboom meer. Ik krijg spontaan braakneigingen als ik nog maar aan gluhwein denk. De hele feestenperiode, dat is een ontzettende nachtmerrie geworden, eentje waaraan niet en nergens te ontsnappen valt.

Kerstavond was altijd de enige uitzondering. Veel meer dan kerst is het de avond waarop een jarenlange vriendschap werd gevierd, met de mensen er waren (en zijn) in donkere tijden. Voor het eerst in meer dan 25 jaar onderbreken we dit jaar echter ook dat. Hoewel de crisis in oma-land wat bezworen lijkt, is niemand in feeststemming. Het wordt simpel een eenvoudig vanavond, in wel heel beschutte kring. Voor meer heeft niemand energie.

Eindejaar, dat is de periode waarop de vermoeidheid van een lang jaar me elke keer weer lijkt in te halen. Turbulente tijden zijn het geweest, thuis en op het werk en overal om me heen. Alweer. Meestal is dat goed nieuws, soms ook iets minder. Het voelt alsof voor mij een jaar maar elf maanden zou mogen duren, dat het vat op is voor december goed en wel is aangebroken. Ik ben toe aan iets nieuws, alleen moet dat nog ruim een week wachten.

Want o ja, we moeten eerst nog de hel van oudejaar door. Die avond waarop iedereen die het hele jaar niet buitenkomt plots vind dat ze zich zomaar mogen gaan bezuipen in mijn favoriete cafés. Waarop mensen die een heel jaar amper drinken beseffen dat ze een jaar achterstand hebben in te halen. Waarop perfect normale mensen op toetertjes beginnen te blazen of polonaises dansen rond een kerstboom. Begrijp me niet verkeerd. Op zich heb ik daar niets tegen. Alleen: ofwel is het elke dag polonaise, ofwel hou je je daar ver van. Dat eenmalige is wat de ellende veroorzaakt.

Sinds jaar en dag kruip ik op zo’n avond zo ver mogelijk weg. Die paar keer dat ik het toch heb gewaagd mijn neus buiten te steken waren memorabel: ruziënde bevriende koppels, barslecht en veel te duur eten, kotsende medemensen in de taxiwachtrij, gestreste vrienden die met de moed der wanhoop proberen te bewijzen dat ze echt wel iets geleerd hebben van de overdosis aan kookprogramma’s op tv. No thx.

Op oudejaarsavond heb ik altijd hetzelfde ambitieuze plan: ik kruip om een uur of tien in mijn bed, en zet de wekker op middernacht. Ik bel mijn ma en mijn pa en ik slaap verder. Op nieuwjaarsdag is er nog een familielunch te doorworstelen (not too bad) en als ik dan op 1 januari thuis kom, dan valt er een pak van mijn schouders. Want kijk: daar ligt het, aan mijn voeten: een heel nieuw jaar om gelukkig in te zijn. En ik ga dit, en ik ga dat, en iedereen zal het geweten hebben. Ha!

Nog een weekje geduld …

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken

Oma

We zijn met niet veel. Dat is al altijd zo geweest, maar op een dag als deze valt het extra op. We zijn met niet veel, en we nemen te weinig de tijd om daar bij stil te staan.

Planeet Oma drijft steeds verder weg van hier. Het zal niet lang meer duren of alle lichten gaan er uit. Ze kruimelt een koekje, ze lacht bij een zoen, ze weet wel of niet meer dat je er bent. Wie zal het zeggen? We zijn met vier. Dat is alles. Buiten sneeuwt het, binnen worden – hoe kan het ook anders – de potten en pannen bovengehaald en menu’s voor de feestdagen opgesteld. Het zijn de mensen met wie je je hele geschiedenis deelt, en aan wie je niets meer hoeft uit te leggen. 

We zoeken naar troost in elkaars woorden. Ze zei je naam. Ze heeft je herkend. Ze was lief. Of ze was niet lief, maar ze heeft tenminste nog karakter en strijdlust. 

We eten pannenkoeken zoals ze bij ons al generaties op tafel komen. Met ruim veel boter en drie soorten suiker. En koffie voor iedereen en ijskoude melk voor mij. 

En op de terugweg schiet me te binnen dat je het eigenlijk te weinig zegt, dat je te weinig laat weten dat zij het zijn die de wereld op zijn plaats houden. We zijn met vier. Dat moet genoeg zijn om de gedeelde angst te bezweren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken

Nigella

Zit ik naar Nigella te gapen. En denk ik, naar goede gewoonte: goh, ik heb daar zo’n zin in. Niet persé om het op te eten (al ziet het er best smakelijk uit), maar gewoon om het thuis eens te proberen. Alleen: wat doe ik ermee? Ik krijg nu al de eindeloze voorraad niet weggewerkt. 

De buren helpen dapper mee, de collega uit de buurt ook af en toe. Maar eigenlijk zou ik liever een advertentie plaatsen of een papiertje aan mijn raam hangen: eten te verkrijgen, en wel hier! Er moeten toch nog gekken zijn zoals ik? Die graag prutsen in de keuken en die het heerlijk vinden om drie uur aan een stuk cannellonibuisjes te vullen? Die denken: als je een halve liter rijstpap maakt, dan kan je toch net zo goed drie liter maken? Of die wel eens willen experimenteren met huisgemaakte glutenvrije dingen? 

Desserten en zo, die krijg ik in Brussel wel verkocht. De meeste van mijn collega’s weten ondertussen maar al te goed wat het wil zeggen als ik met mijn grote plastic tassen binnenkom. Maar warme gerechten, dat ligt moeilijk. En toch, soms heb ik daar gewoon zin in: voor de fun zes soorten dressing maken bijvoorbeeld, of marinades, of varianten op gemarineerde quorn of zo. Alleen, wat doe je ermee? 

Ik heb geen verstand van webdinges. Maar dit spookt door mijn hoofd: een site waarop hobbykoks hun net geproduceerde spullen kunnen aanbieden aan wie ze nodig heeft. Want stel je het volgende voor: je komt thuis, en je kookt graag. En dus maak je een schotel voor 8 man, terwijl je eigenlijk weet dat je maar twee porties kan verwerken. En dus zet je de overige zes op de website. 

Stel je nu voor dat je een echte ramp bent in de keuken, of dat je wel graag kookt maar nu even niet. En dat je kan inloggen om te zien wie er in je buurt wat heeft bekokstoofd. En dat je dat simpelweg kan gaan ophalen. Aan kostprijs. En het is vaak pakken goedkoper om voor 6 tot 10 man te koken dan alleen voor jezelf.

 Een voorbeeld: hier ligt een recept voor dolmades. Ik lust niet eens dolmades, maar ik zou dolgraag proberen ze eens te maken. Mag ik dan zomaar het hele pak druivenbladeren erdoor jagen? Dan heb ik zo rond de 30 – 40 stuks. Mag ik ermee aan de plaatselijke bushalte gaan staan met de melding: gratis proevertje?

 Ik zou nooit een zaak willen hebben. Ik wil zelf kunnen beslissen wanneer en voor wie ik kook. Soms heb ik een stuip en dan sta ik op een weekend makkelijk minstens een uur of 10 in de keuken. Soms leef ik een week op borrelnootjes, potjes yoghurt en witte wijn (Yuk, I know). Dan zijn andere dingen heel even belangrijker. 

Ik vermoed dat de FAVV en de horecafederatie daar wel van alles tegenin zullen brengen. Maar toch…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Parkvoer

Ontspannen, dat lukt me nog makkelijkst tussen mijn potten en pannen. Het had gisteravond wat voeten in de aarde, wegens behoorlijk overstuur na een aanvaring met een bijzonder vriendelijke NMBS-medewerker. Maar uiteindelijk is het me wel gelukt. Zen word ik daarvan, van het prollen met eten.

Vandaag ben ik aan het werk in het centrum van Gent en ga ik met een collega picknicken onder de middag. Bij wijze van “doe eens iets anders” kan dat tellen. Deze morgen ben ik de tram opgestapt met twee loodzware tassen: eentje met mijn laptop annex papierwinkel en een met de hele lunchinhoud. Bordjes, bekertjes en aanverwante huisraad. Verse broodjes van bij de bakker. Twee soorten kaas. Een klein flesje wijn (yeps, zelfs dat). En 3 soorten veggiesmeersel: een klassieke tapenade met tomaat en pitjes, een experiment met witte bonen, zonnebloempitten en verse oregano, en kaviaar van aubergines met koriander en rode pepertjes.

Kaviaar van aubergines, vreemde term eigenlijk. Ik had er mij al eens aan gewaagd, maar ik denk dat ik dat toen ferm fout heb aangepakt. Maar deze keer: ow yeah. Zelfs als mijn emmer bij het minste overloopt, dan nog vind ik gelukzalige rust op het ogenblik dat ik gisteravond die ingekerfde donkerpaarse vrucht uit mijn oven kon halen. Zo mooi geroosterd aan de buitenkant, uitstekend te pellen, helemaal gaar en zacht en sappig. Perfect! Daar word een mens gelukkig van.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Culinaire Toestanden

Scaper

Euh ja, en ook: ik ben weer serieus veel tijd aan het verschijten op RS. Deze dateert alweer van een kleine week geleden, ondertussen zit ik bijna aan 700.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized, Vrije tijd

Werkdinges

Vergadertijd op het werk. het is er weer eens ferm over tegenwoordig. Gelukkig kon ik deze week twee volle dagen vrijhouden voor thuiswerk. Dat zou moeten helpen om mijn mailberg weer te boven te komen. Soms, eigenlijk, wil ik gewoon maar eens een paar maand op mijn lui gat gaan zitten.

Ik werk nu negen jaar op dezelfde plek. Ik heb nog nooit in mijn leven negen jaar na elkaar hetzelfde gedaan. Ik heb zelfs nog nooit negen jaar na elkaar hetzelfde lief gehad. Misschien is het gewoon wat metaalmoeheid? Eerlijk: ik heb een leuke job, met veel afwisseling en veel vrijheid om zelf mijn dagen in te delen. Maar af en toe … opnieuw beginnen, weer helemaal van nul starten, nieuwe mensen leren kennen, misschien ook eindelijk weg met de dagelijks pendeltrip… het zou me goed doen. En aan de andere kant: ik durf dat niet. Ik heb het hier niet slecht, en ik weet na al die jaren best wel wat ik waard ben. En dat weten de mensen rond mij ook. Misschien kijk ik het gewoon nog even aan…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Werkdinges

Radiostilte

Nee, zo goed gaat niet, precies. Teveel tobben, en ook wel erg moe. En dan vergaat mijn zin in schrijven . Of nee, eigenlijk niet. Ik heb dan schrijfkrampen waar ik mijn medemensen liever niet mee lastig val. Er komt niets goed van.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken