Kijk mama, zonder handen !

Gisteren heb ik een presentatie gegeven voor het werk. Nummer 5 in de rij, en als enige niet in het bezit van termen als “stakeholder” en “transitiemanagement”. Wegens: wat een megalulkoek!

Ik spreek met gemak voor grote groepen, eigenlijk. Ik lul als dat moet een heel auditorium omver. Ik denk dat dat komt omdat mijn zenuwen zich niet uiten in dichtklappen of stotteren, maar in grootse gebaren en grappige commentaar. Ik kan ontzettend goed de flauwe plezante uithangen als ik wat nerveus ben.

En dus sta ik daar een uitleg te doen over productencatalogi. In het bijzijn van al mijn collega’s (toegegeven: DAT was een stressfactor). En ik sta eerst nog wat te wiebelen, en ik weet wel zeker dat die powerpoint rare kuren gaat hebben. Maar na twee zinnen voelt het als vanouds: ik, ik heb iets boeiends te vertellen, en gij, gij gaat daar met veel interesse naar luisteren. Ik besef dat ik met mijn armen sta te zwaaien, dat ik oogcontact zoek, dat ik wil en zal overtuigen. En dat mijn taalgebruik niet “standaard” is voor dit soort aangelegenheden. “Bollenwinkel”, heb ik gezegd. In aanwezigheid van de grote baas.

En achteraf denk ik: soms wou ik dat mijn ma een vlieg op het plafond was. Ik ben niet eens zeker dat ze haar eigen dochter zou herkennen. Ik wou dat ik in het echte leven ook wat meer zo was, eigenlijk.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Werkdinges

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s