Nigella

Zit ik naar Nigella te gapen. En denk ik, naar goede gewoonte: goh, ik heb daar zo’n zin in. Niet persé om het op te eten (al ziet het er best smakelijk uit), maar gewoon om het thuis eens te proberen. Alleen: wat doe ik ermee? Ik krijg nu al de eindeloze voorraad niet weggewerkt. 

De buren helpen dapper mee, de collega uit de buurt ook af en toe. Maar eigenlijk zou ik liever een advertentie plaatsen of een papiertje aan mijn raam hangen: eten te verkrijgen, en wel hier! Er moeten toch nog gekken zijn zoals ik? Die graag prutsen in de keuken en die het heerlijk vinden om drie uur aan een stuk cannellonibuisjes te vullen? Die denken: als je een halve liter rijstpap maakt, dan kan je toch net zo goed drie liter maken? Of die wel eens willen experimenteren met huisgemaakte glutenvrije dingen? 

Desserten en zo, die krijg ik in Brussel wel verkocht. De meeste van mijn collega’s weten ondertussen maar al te goed wat het wil zeggen als ik met mijn grote plastic tassen binnenkom. Maar warme gerechten, dat ligt moeilijk. En toch, soms heb ik daar gewoon zin in: voor de fun zes soorten dressing maken bijvoorbeeld, of marinades, of varianten op gemarineerde quorn of zo. Alleen, wat doe je ermee? 

Ik heb geen verstand van webdinges. Maar dit spookt door mijn hoofd: een site waarop hobbykoks hun net geproduceerde spullen kunnen aanbieden aan wie ze nodig heeft. Want stel je het volgende voor: je komt thuis, en je kookt graag. En dus maak je een schotel voor 8 man, terwijl je eigenlijk weet dat je maar twee porties kan verwerken. En dus zet je de overige zes op de website. 

Stel je nu voor dat je een echte ramp bent in de keuken, of dat je wel graag kookt maar nu even niet. En dat je kan inloggen om te zien wie er in je buurt wat heeft bekokstoofd. En dat je dat simpelweg kan gaan ophalen. Aan kostprijs. En het is vaak pakken goedkoper om voor 6 tot 10 man te koken dan alleen voor jezelf.

 Een voorbeeld: hier ligt een recept voor dolmades. Ik lust niet eens dolmades, maar ik zou dolgraag proberen ze eens te maken. Mag ik dan zomaar het hele pak druivenbladeren erdoor jagen? Dan heb ik zo rond de 30 – 40 stuks. Mag ik ermee aan de plaatselijke bushalte gaan staan met de melding: gratis proevertje?

 Ik zou nooit een zaak willen hebben. Ik wil zelf kunnen beslissen wanneer en voor wie ik kook. Soms heb ik een stuip en dan sta ik op een weekend makkelijk minstens een uur of 10 in de keuken. Soms leef ik een week op borrelnootjes, potjes yoghurt en witte wijn (Yuk, I know). Dan zijn andere dingen heel even belangrijker. 

Ik vermoed dat de FAVV en de horecafederatie daar wel van alles tegenin zullen brengen. Maar toch…

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s