Oma

We zijn met niet veel. Dat is al altijd zo geweest, maar op een dag als deze valt het extra op. We zijn met niet veel, en we nemen te weinig de tijd om daar bij stil te staan.

Planeet Oma drijft steeds verder weg van hier. Het zal niet lang meer duren of alle lichten gaan er uit. Ze kruimelt een koekje, ze lacht bij een zoen, ze weet wel of niet meer dat je er bent. Wie zal het zeggen? We zijn met vier. Dat is alles. Buiten sneeuwt het, binnen worden – hoe kan het ook anders – de potten en pannen bovengehaald en menu’s voor de feestdagen opgesteld. Het zijn de mensen met wie je je hele geschiedenis deelt, en aan wie je niets meer hoeft uit te leggen. 

We zoeken naar troost in elkaars woorden. Ze zei je naam. Ze heeft je herkend. Ze was lief. Of ze was niet lief, maar ze heeft tenminste nog karakter en strijdlust. 

We eten pannenkoeken zoals ze bij ons al generaties op tafel komen. Met ruim veel boter en drie soorten suiker. En koffie voor iedereen en ijskoude melk voor mij. 

En op de terugweg schiet me te binnen dat je het eigenlijk te weinig zegt, dat je te weinig laat weten dat zij het zijn die de wereld op zijn plaats houden. We zijn met vier. Dat moet genoeg zijn om de gedeelde angst te bezweren.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s