Winterblues

Winterblues. Ik heb er altijd al last van gehad. Maar met de jaren wordt het  alleen maar erger. The Festive Season, dat is voor mij het moment van het jaar waarop ik liefst een viertal weken in een schoendoos wil wonen. Met een knus fleece dekentje en een goede fles champagne, weliswaar. Maar vooral alleen, ver weg van het gewoel.

Ik ben steeds slechter bestand tegen de hysterie en de overdaad en de plaag van rode kerstmutsen die mijn stad en alle andere steden overspoelt. Ik zet al jaren geen kerstboom meer. Ik krijg spontaan braakneigingen als ik nog maar aan gluhwein denk. De hele feestenperiode, dat is een ontzettende nachtmerrie geworden, eentje waaraan niet en nergens te ontsnappen valt.

Kerstavond was altijd de enige uitzondering. Veel meer dan kerst is het de avond waarop een jarenlange vriendschap werd gevierd, met de mensen er waren (en zijn) in donkere tijden. Voor het eerst in meer dan 25 jaar onderbreken we dit jaar echter ook dat. Hoewel de crisis in oma-land wat bezworen lijkt, is niemand in feeststemming. Het wordt simpel een eenvoudig vanavond, in wel heel beschutte kring. Voor meer heeft niemand energie.

Eindejaar, dat is de periode waarop de vermoeidheid van een lang jaar me elke keer weer lijkt in te halen. Turbulente tijden zijn het geweest, thuis en op het werk en overal om me heen. Alweer. Meestal is dat goed nieuws, soms ook iets minder. Het voelt alsof voor mij een jaar maar elf maanden zou mogen duren, dat het vat op is voor december goed en wel is aangebroken. Ik ben toe aan iets nieuws, alleen moet dat nog ruim een week wachten.

Want o ja, we moeten eerst nog de hel van oudejaar door. Die avond waarop iedereen die het hele jaar niet buitenkomt plots vind dat ze zich zomaar mogen gaan bezuipen in mijn favoriete cafés. Waarop mensen die een heel jaar amper drinken beseffen dat ze een jaar achterstand hebben in te halen. Waarop perfect normale mensen op toetertjes beginnen te blazen of polonaises dansen rond een kerstboom. Begrijp me niet verkeerd. Op zich heb ik daar niets tegen. Alleen: ofwel is het elke dag polonaise, ofwel hou je je daar ver van. Dat eenmalige is wat de ellende veroorzaakt.

Sinds jaar en dag kruip ik op zo’n avond zo ver mogelijk weg. Die paar keer dat ik het toch heb gewaagd mijn neus buiten te steken waren memorabel: ruziënde bevriende koppels, barslecht en veel te duur eten, kotsende medemensen in de taxiwachtrij, gestreste vrienden die met de moed der wanhoop proberen te bewijzen dat ze echt wel iets geleerd hebben van de overdosis aan kookprogramma’s op tv. No thx.

Op oudejaarsavond heb ik altijd hetzelfde ambitieuze plan: ik kruip om een uur of tien in mijn bed, en zet de wekker op middernacht. Ik bel mijn ma en mijn pa en ik slaap verder. Op nieuwjaarsdag is er nog een familielunch te doorworstelen (not too bad) en als ik dan op 1 januari thuis kom, dan valt er een pak van mijn schouders. Want kijk: daar ligt het, aan mijn voeten: een heel nieuw jaar om gelukkig in te zijn. En ik ga dit, en ik ga dat, en iedereen zal het geweten hebben. Ha!

Nog een weekje geduld …

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s