Categorie archief: Lopende zaken

Winterblues

Winterblues. Ik heb er altijd al last van gehad. Maar met de jaren wordt het  alleen maar erger. The Festive Season, dat is voor mij het moment van het jaar waarop ik liefst een viertal weken in een schoendoos wil wonen. Met een knus fleece dekentje en een goede fles champagne, weliswaar. Maar vooral alleen, ver weg van het gewoel.

Ik ben steeds slechter bestand tegen de hysterie en de overdaad en de plaag van rode kerstmutsen die mijn stad en alle andere steden overspoelt. Ik zet al jaren geen kerstboom meer. Ik krijg spontaan braakneigingen als ik nog maar aan gluhwein denk. De hele feestenperiode, dat is een ontzettende nachtmerrie geworden, eentje waaraan niet en nergens te ontsnappen valt.

Kerstavond was altijd de enige uitzondering. Veel meer dan kerst is het de avond waarop een jarenlange vriendschap werd gevierd, met de mensen er waren (en zijn) in donkere tijden. Voor het eerst in meer dan 25 jaar onderbreken we dit jaar echter ook dat. Hoewel de crisis in oma-land wat bezworen lijkt, is niemand in feeststemming. Het wordt simpel een eenvoudig vanavond, in wel heel beschutte kring. Voor meer heeft niemand energie.

Eindejaar, dat is de periode waarop de vermoeidheid van een lang jaar me elke keer weer lijkt in te halen. Turbulente tijden zijn het geweest, thuis en op het werk en overal om me heen. Alweer. Meestal is dat goed nieuws, soms ook iets minder. Het voelt alsof voor mij een jaar maar elf maanden zou mogen duren, dat het vat op is voor december goed en wel is aangebroken. Ik ben toe aan iets nieuws, alleen moet dat nog ruim een week wachten.

Want o ja, we moeten eerst nog de hel van oudejaar door. Die avond waarop iedereen die het hele jaar niet buitenkomt plots vind dat ze zich zomaar mogen gaan bezuipen in mijn favoriete cafés. Waarop mensen die een heel jaar amper drinken beseffen dat ze een jaar achterstand hebben in te halen. Waarop perfect normale mensen op toetertjes beginnen te blazen of polonaises dansen rond een kerstboom. Begrijp me niet verkeerd. Op zich heb ik daar niets tegen. Alleen: ofwel is het elke dag polonaise, ofwel hou je je daar ver van. Dat eenmalige is wat de ellende veroorzaakt.

Sinds jaar en dag kruip ik op zo’n avond zo ver mogelijk weg. Die paar keer dat ik het toch heb gewaagd mijn neus buiten te steken waren memorabel: ruziënde bevriende koppels, barslecht en veel te duur eten, kotsende medemensen in de taxiwachtrij, gestreste vrienden die met de moed der wanhoop proberen te bewijzen dat ze echt wel iets geleerd hebben van de overdosis aan kookprogramma’s op tv. No thx.

Op oudejaarsavond heb ik altijd hetzelfde ambitieuze plan: ik kruip om een uur of tien in mijn bed, en zet de wekker op middernacht. Ik bel mijn ma en mijn pa en ik slaap verder. Op nieuwjaarsdag is er nog een familielunch te doorworstelen (not too bad) en als ik dan op 1 januari thuis kom, dan valt er een pak van mijn schouders. Want kijk: daar ligt het, aan mijn voeten: een heel nieuw jaar om gelukkig in te zijn. En ik ga dit, en ik ga dat, en iedereen zal het geweten hebben. Ha!

Nog een weekje geduld …

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken

Oma

We zijn met niet veel. Dat is al altijd zo geweest, maar op een dag als deze valt het extra op. We zijn met niet veel, en we nemen te weinig de tijd om daar bij stil te staan.

Planeet Oma drijft steeds verder weg van hier. Het zal niet lang meer duren of alle lichten gaan er uit. Ze kruimelt een koekje, ze lacht bij een zoen, ze weet wel of niet meer dat je er bent. Wie zal het zeggen? We zijn met vier. Dat is alles. Buiten sneeuwt het, binnen worden – hoe kan het ook anders – de potten en pannen bovengehaald en menu’s voor de feestdagen opgesteld. Het zijn de mensen met wie je je hele geschiedenis deelt, en aan wie je niets meer hoeft uit te leggen. 

We zoeken naar troost in elkaars woorden. Ze zei je naam. Ze heeft je herkend. Ze was lief. Of ze was niet lief, maar ze heeft tenminste nog karakter en strijdlust. 

We eten pannenkoeken zoals ze bij ons al generaties op tafel komen. Met ruim veel boter en drie soorten suiker. En koffie voor iedereen en ijskoude melk voor mij. 

En op de terugweg schiet me te binnen dat je het eigenlijk te weinig zegt, dat je te weinig laat weten dat zij het zijn die de wereld op zijn plaats houden. We zijn met vier. Dat moet genoeg zijn om de gedeelde angst te bezweren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken

Radiostilte

Nee, zo goed gaat niet, precies. Teveel tobben, en ook wel erg moe. En dan vergaat mijn zin in schrijven . Of nee, eigenlijk niet. Ik heb dan schrijfkrampen waar ik mijn medemensen liever niet mee lastig val. Er komt niets goed van.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken

Shopping

Ik ga niet graag winkelen, echt niet. Boodschappen doen, ja, maar shoppen… ik krijg al rode uitslag van het woord alleen. Maar af en toe valt het helaas niet te vermijden. Zoals deze middag. Toen mijn rechterschoen er even geen zin meer in had. Afgeknapt riempje, en daar stond ik dan.

Moed bij elkaar geraapt dan maar. Ik ben de laatste dagen in een “ik ben dom en dik en lelijk-bui”, dus niets is schrikwekkender dan de confrontatie met een winkelstraat. Maar zo terug naar huis huppelen is ook niet echt een optie. En dus ben ik toch maar dapper geweest. Met resultaat.

’t Is er altijd op of onder op zo’n dagen. Ofwel strompel ik steeds wanhopiger van winkel naar winkel, overtuigd van het grote complot dat de hele mode-industrie tegen mij persoonlijk heeft georganiseerd. ofwel slaag ik er guerillagewijs in de buit in amper een paar minuten naar mijn hol te slepen. Een tussenweg is er niet.

Enfin, met dank aan Tamaris: een paar rode hoge hakken die uitstekend staan bij de jurk van de dag, en een paar laaggehakte zwarte sandaaldinges. Ik kan er deze zomer weer tegen.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken

Megaweekend – stresskip

Ik heb een superweekend achter de rug, echt. Ik heb vanalles gedaan: gepoetst tot de keuken glom, massa’s mensen van voedsel voorzien (inclusief een stressende buurvrouw en een vriendin met een communicantje en 15 eters). Ik heb bijzonder boeiende, maar niet voor publicatie vatbare avonden gehad. Ik ben gaan picknicken met de redactie van Gentblogt, in het allerleukste parkje van gent (http://www.gentblogt.be/2010/05/23/dag-van-het-park-prelude – zoek de Greet). Ik heb meubels verhuisd. Ik heb de kussens uit de zetel gehaald en ben in de zon languit aan het luieren gegaan met een boek binnen handbereik (Oliver Twist – een reread die me terugkatapulteert naar de zomer van 1983). Ik heb gelachen, gedronken, goeie dinges gezien op tv en dvd (The Office, o.a.). Ik ben opnieuw begonnen met Runescape. Mijn mama was hier, en de Moozies waren in de buurt. Iedereen die ik ook maar een beetje belangrijk vind heb ik gehoord of gezien (uitzonderingen bevestigen uiteraard de regel).

En nu zou ik dolgelukkig en ontspannen moeten zijn, maar het is al bijna één uur, en ik ben nog wakker en ik voel mijn hart weer in mijn keel kloppen. Brussels Blues, full force. Ik probeer mezelf te troosten met de gedachte dat het maar voor twee dagen is. Woensdag werk ik thuis en vrijdag heb ik vrijaf. Maar het helpt geen zier. Bloeddruk staat op alarmpeil, de volgende hyperventilatieaanval loert om de hoek. Morgen kan ik alweer starten met het gevoel helemaal leeggezogen te zijn. Is dat nu zoveel gevraagd: een beetje rust in mijn hoofd? Comazuipen, zou dat geen leuke hobby zijn?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken, Werkdinges

Canada

Gisteravond was er Iets op Canvas, over BC-Canada.  Met schone prentjes van de eilanden voor Vancouver. En opeens had ik het weer. Bijna tien jaar geleden was ik daar ook. En ik heb toen meer dan één keer staan janken omdat ik zo overdonderd was door de grootsheid van alles.

Wij waren (en zijn) Frankrijkgangers. En ook daar kan ik nog altijd wegzakken in dat weidse, dat uitgestrekte. Ik ben geen buitenmens, verre van zelfs, maar er is iets wat me elke keer weer bij de keel grijpt. West-Canada was gewoon de overtreffende trap. Te mooi om waar te zijn, en toch echt waar.  En dus kon ik het amper drooghouden. Ik wil terug, volgend jaar. Om er op dezelfde plek mijn veertigste verjaardag te gaan vieren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken, Vrije tijd

Oh boy

Verstrooid dat ik ben. Altijd, en overal. En ergerlijk dat dat is. Zowel voor mezelf als voor mijn omgeving. Altijd vergeet ik wel iets: waar ik mijn sleutels heb gelaten, of mijn bankkaart. Wat dit of een ander paswoord ook alweer was, wie er nu precies wanneer jarig is …

Op het werk is het nog erger. Administratie en zo, het is een ramp. Ik wil wel, maar ik vergeet. Voortdurend. Vandaag ben ik goed begonnen. Ik sla mijn voordeur dicht, en zet er stevig de pas in op weg naar het station. En op de hoek van de straat overvalt me plots het gevoel dat ik het wel erg koud heb aan mijn billen. En ok, dat jurkje is nu wel zomers, en het is behoorlijk fris buiten, maar… en dan gaat het licht aan: onderbroek vergeten! Flink meid! Dat belooft voor vandaag.

 PS: voor alle duidelijkheid: ik had nog net de tijd om terug te hollen om het onheil te herstellen en zit dus goed en wel geslipt te tikken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken