Asperges

’t Is ’t moment, en het zou zonde zijn om er niet volop van te profiteren. Asperges, van die schone Belgische. Ok, dat schoonmaken is een beetje gepruts, maar er zijn weinig dingen zo mooi en fris als die roomwitte, van versheid letterlijk piepende groensels.

Ik heb ze gisterenavond geserveerd met gerookte zalm en oesterzwammen. Enfin, zalm voor het bezoek, ik heb me netjes aan de paddenstoelen gehouden. Maar de uitgebreide versie zag er dus als volgt uit:

2 sneetjes gerookte zalm op een rechthoekig bord geschikt. De asperges er over gelegd. De oesterzwammen, aangestoofd in wat boter en look en bijgekruid met peper en grof zout, er bovenop.

Sausje gemaakt van sjalotjes en look, geblust met wat witte wijn en ingedikt met room. Bovenop de asperges netjes uitgelepeld. En afgewerkt met wat verse dille, een draai van de pepermolen en nog een paar korrels grof zout. En dat was lekker. Ha!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Culinaire Toestanden

Spelletje

Tot voor een paar was ik een enthousiast Runescape-speler. Ik had behoorlijke stats toen, zat net bij de 100.000 top-spelers en had een total level van om en bij de 1750. Helaas, ik heb mijn “ventje” verwaarloosd, en ik kan er niet meer bij. En dus heb ik een paar dagen geleden maar een nieuw manneke gemaakt. En ja hoor, weer helemaal verkocht. Klotespelletje, eigenlijk ūüôā

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Vrije tijd

Otoradio

Ik ben al een paar dagen af en toe aan het luisteren. Ben niet zo’n muziekmens, eigenlijk, maar voor Kowlier heb ik altijd al een boon gehad. De vorige – De Man van 31 – vond ik redelijk geniaal, zelfs. En die nieuwe cd blijft ook steeds meer aan mijn ribben plakken. Bijzonder vrolijk wordt een mens van iets als “Zwembad” en “Bad Boy”. En daarnaast het ongelooflijk vertederende “In een boek geplakt”. Azo wijs.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Pollan

Ah ja, dat boek van Pollan, dat is dus al “op”. Beetje saaie dinges wel (7000 keer het woord diabetes op amper 190 pagina’s, dat krijgt zelfs iemand die daar een doctoraat over schrijft niet voor elkaar). Maar inhoudelijk was het boeiend, en het heeft de zaken eenvoudiger gemaakt. Ik begin er een beetje klaar in te zien, en er zijn een aantal regels die ik ondertussen in mijn hoofd heb geprent. Dit is mijn top 5:

  • Eat food: echt voedsel dus, en geen bewerkte spullen. Geen afgeroomde onzin (wegens: dan hebben ze er ook alle goede en voedzame stukken uit gegooid). Geen bizarre smaakjes en verpakkingen (byebye frambozensmaakyoghurtdrank). Geen voorverpakte rommel.
  • Koop niets dat meer dan vijf ingredi√ęnten op de verpakking heeft staan: dit vind ik persoonlijk √©√©n van de bruikbaarste. Als je erover nadenkt, dan heeft echt voedsel maar √©√©n ingredi√ęnt: zichzelf. En als je een aantal van die echte “zichzelven” bij elkaar gooit, dan moet je al een straffe mens zijn om aan meer dan vijf dinges te komen zonder er iets eetbaars en lekkers van gemaakt te hebben. Brood bijvoorbeeld. Zoals in het boek: bloem, water, gist, zout, einde. En je kan nog wat frollen met pitten en zaden, en melk of een eitjes of zo, maar in essentie is duidelijk dat een brood met 12 ingredi√ęnten geen brood is, maar rotzooi.
  • Ga niet naar de supermarkt: dat is er dan weer eentje die ik niet zie zitten. In de week ben ik te laat thuis om nog boodschappen te gaan doen bij kleinhandelaars. En als ik alleen in het weekend kan inslaan, betekent dat dat ik een planningsstrategie moet ontwikkelen die ik omwille van allerlei eigenaardige kronkels in mijn kop nooit kan aanhouden. Plannen. Ik. In dezelfde zin. Wat een grap.
  • Als je dan toch naar de supermarkt gaat, blijf dan weg uit het midden: euh, ok, met uitzondering van de rayon Wijn. Maar voor de rest: de mens heeft een punt. Ik loop in mijn hoofd achtereenvolgens door de Colruyt, den Delhaize, de food-afdeling van de Makro, Denaldi, en ja hoor: elke keer hetzelfde.¬† De buitenste rijen bevatten: vlees, kaas, groenten, brood. In het midden: chips, snoepgoed, allerlei uitvindingen die vooral heel hard op voedsel lijken. Ok, de bloem staat daar ook, en de rijst, en de pasta en zo, maar in grote lijnen klopt het wel.
  • En mijn absolute¬†favoriet: koop niets wat je overgrootmoeder niet als voedsel zou herkennen. Mijn overgrootmoeder¬†kan ik me nog uitstekend herinneren¬†(taai ras daar, in Harelbeke). ’t Was geen simpele madam. Maar ik schoot er echt wel goed mee op, en eigenlijk vind ik het idee om voortaan met Leontine te gaan winkelen een geweldig vooruitzicht. Dag meter, ’t is lang geleden maar hier ben ik weer. Wat denk je? Volle yoghurt of frambozensmaakyoghurtdrank? ’t Zou rap geregeld zijn ūüôā

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Culinaire Toestanden

Men neme een eend…

Men neme een eend, onder de vorm van eendenhaasjes (veel eenden dus). Men bakt in de boter tot netjes gebruind. Men mikt de eendjes in een grote braadslede, samen met hele grote stukken wortel, halve uien, kaneelpijpjes, wat honing en wat venkel. Men overgiete de braadschaal met groentenboullion “van een blokske”. Men plaatse de met aluminiumfolie afgedekte schotel in een hete oven voor een uurtje van het betere pruttelwerk.

Na een uurtje stelt men vast dat:

  • de eend nog niet gaar is
  • er potverdekke nog drie gourgettes in de koelkast zitten
  • de keuken ondertussen heerlijk ruikt

Men verwijdert de schaal uit de oven en voegt er de grofgesneden groensels aan toe, en laat nog een uurtje verder pruttelen. Kan ook anderhalf uur geweest zijn. Ik weet het niet meer precies want ik was boven Runescape aan het spelen. Men wordt overweldigd van zodra men opnieuw de keuken inkomt, wegens: fuck… dat ruikt hier nog veel beter.

Men vraagt zich af of men niet beter even zou proeven. En bedenkt dan meteen dat dat tegen de regels is. En laat zich achteraf door vijftien mensen wijsmaken dat het inderdaad zalig was. Umppft.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Shopping

Ik ga niet graag winkelen, echt niet. Boodschappen doen, ja, maar shoppen… ik krijg al rode uitslag van het woord alleen. Maar af en toe valt het helaas niet te vermijden. Zoals deze middag. Toen mijn rechterschoen er even geen zin meer in had. Afgeknapt riempje, en daar stond ik dan.

Moed bij elkaar geraapt dan maar. Ik ben de laatste dagen in een “ik ben dom en dik en lelijk-bui”, dus niets is schrikwekkender dan de confrontatie met een winkelstraat. Maar zo terug naar huis huppelen is ook niet echt een optie. En dus ben ik toch maar dapper geweest. Met resultaat.

’t Is er altijd op of onder op zo’n dagen. Ofwel strompel ik steeds wanhopiger van winkel naar winkel, overtuigd van het grote complot dat de hele mode-industrie tegen mij persoonlijk heeft georganiseerd. ofwel slaag ik er guerillagewijs in de buit in amper een paar minuten naar mijn hol te slepen. Een tussenweg is er niet.

Enfin, met dank aan Tamaris: een paar rode hoge hakken die uitstekend staan bij de jurk van de dag, en een paar laaggehakte zwarte sandaaldinges. Ik kan er deze zomer weer tegen.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken

Megaweekend – stresskip

Ik heb een superweekend achter de rug, echt. Ik heb vanalles gedaan: gepoetst tot de keuken glom, massa’s mensen van voedsel voorzien (inclusief een stressende buurvrouw en een vriendin met een communicantje en 15 eters). Ik heb bijzonder boeiende, maar niet voor publicatie vatbare avonden gehad. Ik ben gaan picknicken met de redactie van Gentblogt, in het allerleukste parkje van gent (http://www.gentblogt.be/2010/05/23/dag-van-het-park-prelude¬†– zoek de Greet). Ik heb meubels verhuisd. Ik heb de kussens uit de zetel gehaald en ben in de zon languit aan het luieren gegaan met een boek binnen handbereik (Oliver Twist – een reread die me terugkatapulteert naar de zomer van 1983). Ik heb gelachen, gedronken, goeie dinges gezien op tv en dvd (The Office, o.a.). Ik ben opnieuw begonnen met Runescape. Mijn mama was hier, en de Moozies waren in de buurt. Iedereen die ik ook maar een beetje belangrijk vind heb ik gehoord of gezien (uitzonderingen bevestigen uiteraard de regel).

En nu zou ik dolgelukkig en ontspannen moeten zijn, maar het is al bijna één uur, en ik ben nog wakker en ik voel mijn hart weer in mijn keel kloppen. Brussels Blues, full force. Ik probeer mezelf te troosten met de gedachte dat het maar voor twee dagen is. Woensdag werk ik thuis en vrijdag heb ik vrijaf. Maar het helpt geen zier. Bloeddruk staat op alarmpeil, de volgende hyperventilatieaanval loert om de hoek. Morgen kan ik alweer starten met het gevoel helemaal leeggezogen te zijn. Is dat nu zoveel gevraagd: een beetje rust in mijn hoofd? Comazuipen, zou dat geen leuke hobby zijn?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lopende zaken, Werkdinges